چرا «سوپرانقلابیهای» همیشه مدافع ادامه جنگ برای حضور در میدان نبرد به جنوب اعزام نمیشوند؟!
جریان تندرو تلاش میکند با مقصر جلوه دادن دولت و فرار از شکست خود در شورای عالی امنیت ملی، از پذیرش مسئولیت عواقب رویکردهای شعاریاش شانه خالی کند.
تبریز کریدور: پس از آغاز مذاکرات ایران و آمریکا و تایید تفاهمنامه دو کشور در شورای عالی امنیت ملی، جریان ملقب به «سوپرانقلابی» موج جدیدی از هجمهها را علیه این تصمیم کلان نظام آغاز کردهاند. منتقدان بر این باورند که این جریان هرگاه در قواعد بازی و محاسبات دموکراتیک یا ساختاری در اقلیت قرار میگیرد، به جای پذیرش واقعیت، به تغییر زمین بازی و فلسفهبافیهای سیاسی روی میآورد.
در گزارش تبریز کریدور با تیتر فلسفهبافی سوپرانقلابیها برای معادله ساده ۱۳ منهای یک آمده: این رفتار مسبوق به سابقه، پیش از این نیز در عرصههای انتخاباتی دیده شده بود؛ جایی که پس از شکست در انتخابات ریاستجمهوری، برخی چهرههای این جریان با ابداع واژههایی چون «رأی حلال»، مشروعیت انتخاب اکثریت جامعه را زیر سؤال بردند. اکنون نیز در مواجهه با مصوبه شورای عالی امنیت ملی، تندروها با نادیده گرفتن جایگاه و رأی موافق فرماندهان ارشد نظامی و رؤسای دیگر قوا، تلاش میکنند دولت را به عنوان تنها تصمیمگیرنده معرفی کنند تا از دولت یک «سپر بلا» برای اهداف جناحی خود بسازند.
از سوی دیگر، این جریان با استناد به بخشی از پیام رهبر انقلاب مبنی بر اینکه «بنده علیالاصول نظر دیگری داشتم»، سعی در وارونهنمایی حقیقت دارد؛ در حالی که بر اساس قانون اساسی، مصوبات این شورا بدون تایید نهایی رهبری قابلیت اجرا ندارد و ایشان در ادامه همان پیام تصریح کردهاند که به دلیل تعهد رئیسجمهور در پاسداشت حقوق ملت و جبهه مقاومت، اجازه اجرای آن را صادر نمودهاند.
کارشناسان معتقدند تداوم این رویکرد و هزینهتراشیهای سیاسی ناشی از شکاکیت «مصباحیسم»، بدون ارائه هیچگونه راهکار جایگزین و شفاف در حوزه دیپلماسی، واکنشهای تندی را در افکار عمومی برانگیخته است. این روزها در شبکههای اجتماعی، کاربران با انتقاد از عافیتطلبی چهرههای شاخص این جریان مانند جلیلی، ثابتی و رسایی، خواهان اعزام آنها به مناطق جنگی و خطوط مقدم جنوب شدهاند؛ چرا که به باور عمومی، روا نیست مردم و نیروهای مسلح هزینه تصمیمات شعاری کسانی را بپردازند که خود بر مبلهای سیاسی تکیه زدهاند.